اماره عقلایى، امارهاى است که معتبِر (اعتبار کننده) آن، عرف عقلا میباشد و شرع نیز یا آن را به صراحت امضا نموده و یا دست کم از آن منع نکرده است، مانند: ظواهر کلام، که عقلا آن را حجت دانسته و به آن عمل مىکنند و شارع نیز این بنای عقلایی را امضا نموده است.
